Czego słuchasz??

[pairtick]

[Rega]

 

[pairtick]

[Raf_raf]

[pairtick]

@Raf_raf To jest, moim zdaniem, płyta od której zaczął gonić w piętkę ☹️

A lubię Singa.

 

Wracając do tematu - @Redakcja AUDIO Olu, wyłącz łączenie wpisów, proszę. 

 

[Raf_raf]

9 minut temu, pairtick napisał:

@Raf_raf To jest, moim zdaniem, płyta od której zaczął gonić w piętkę ☹️

Co nie? To znaczy tę bardzo lubię, później było gorzej.

To mi się jeszcze podobało:

 

A to już ciężko wyjaśnić:

 

Edytowano Wtorek o 23:27 przez Raf_raf

[pairtick]

Tak to już niestety jest, że po osiągnięciu szczytu, nadal próbują tworzyć - tłukąc jakąś niesamowitą wręcz kasę - tyle tylko, że tego już nie da się słuchać ☹️

A poniżej, przepiękna płyta 😇

 

[BlaBla]

[Raf_raf]

[BlaBla]

Czy też miewacie "sezon" na wykonawcę  - jak się zacznie, to nie można skończyć, a potem kila miesięcy znowu cisza... Z RHCP mam tak co roku (cociaż raczej latem).

@Raf_raf "Californication" to zdecydowanie bardzo dobrze zrealizowana płyta.

 👌

Na wszelki wypadek robię powtórkę 😁

Edytowano Środa o 17:34 przez BlaBla

[Raf_raf]

Tak, sezony na wykonawcę albo na gatunek, teraz wsiąkam w bluesa 😉

[BlaBla]

Nie ukrywam, że RHCP to takie moje młode i młodsze czasy, a ta muzyka ma wymiar głównie emocjonalny. Dlatego z reguly ich plyty grają u mnie na full w... samochodzie! Wiadomo - zimny łokieć 😎, volvo rocznik 2008 😁 i jak to śpiewał Fisz w OK Boomer "wożę się szeroko raczej, otwieram szeroko okno, by wszyscy słyszeli, że jestem gość" 😆 .....  No i słyszą 😂.

Teraz, jak słucham ich z uwagą i na porządnym sprzęcie, to słyszę (prawie) zupełnie inną muzykę. SKS...?

Edytowano Środa o 18:08 przez BlaBla

[BlaBla]

Chris Williams - Odu: Vibration II

Nie sprawdzałem, czy jest to na CD (na Bandcamp jest winyl i pliki) ale zapewne ta płyta mogłaby dla wielu stać się jedną z płyt testowych.

Chris Williams (trąbka, syntezatory) Patrick Shiroishi (sax) i Kalia Vandever (puzon) nagrali cały set live, a następnie Williams  wszystko poddał elektronicznej obróbce i dorzucił wszelkiego rodzaju efekty. Rezultatem jest coś, co nie tylko trudno zakwalifikować do jakiegoś konkretnego gatunku, wielu stwierdzi, że tego w ogóle nie da się podciągnąć pod hasło "muzyka"... 

Jaka okładka - taka muzyka. 

👌

[Jarek Ch.]

38 minut temu, BlaBla napisał:

Chris Williams - Odu: Vibration II

Nie sprawdzałem, czy jest to na CD (na Bandcamp jest winyl i pliki) ale zapewne ta płyta mogłaby dla wielu stać się jedną z płyt testowych.

Chris Williams (trąbka, syntezatory) Patrick Shiroishi (sax) i Kalia Vandever (puzon) nagrali cały set live, a następnie Williams  wszystko poddał elektronicznej obróbce i dorzucił wszelkiego rodzaju efekty. Rezultatem jest coś, co nie tylko trudno zakwalifikować do jakiegoś konkretnego gatunku, wielu stwierdzi, że tego w ogóle nie da się podciągnąć pod hasło "muzyka"... 

Jaka okładka - taka muzyka. 

👌

Ciekawe, nie znam, posłucham 

[cymes]

[BlaBla]

Jest 22 stycznia, a to moja pierwsza plyta w 2026...🙄 I to jaka!!!!!!!!!!!!!!

Jest to dla fanów zespołu absolutnie kultowe wydawnictwo, do tej pory (nie😉)dostępne wyłącznie w numerowanej wersji CDr.... Cena kosmos, a w ogóle to nie do kupienia. Miałem kilka lat na liście zakupów i skreśliłem, bo straciłem nadzieję. Teraz wydał to....? Hmmm... The Very Polish Cut- Outs, cokolwiek to jest 🤔. Praktycznie zero informacji kto, co, jak... Mixed in Wrocław 1999-2000. To tyle 😁.  Brak barkodu, zero informacji.

Są to Skalpelowe zayebyste mixy wszystkiego co wtedy bylo najlepsze Bjork, Everything But The Girl, Radiohead, Portishead, DJ Shadow.... dwa sety po 20 minut... teraz mogę uczciwie powiedzieć, że mam wszystkie płyty Skalpela 😎

[gienas]

W ucho wpadło, nie wiem z jakiego radia nawet  

 

 

[sonique]

1 godzinę temu, cymes napisał:

Jak się zachowuje u Was bas w innym utworze z tej płyty „Way Down Deep”? Też sprawia wrażenie nieco przesadzonego względem reszty instrumentów?

[BlaBla]

32 minuty temu, gienas napisał:

W ucho wpadło, nie wiem z jakiego radia nawet  

 

 

Bo to z płyty Tourist - St Germain 👏. Zbiegiem okoliczności słuchałem dziś w pracy tej płyty oraz kolejnej Boulevard.

36 minut temu, sonique napisał:

Jak się zachowuje u Was bas w innym utworze z tej płyty „Way Down Deep”? Też sprawia wrażenie nieco przesadzonego względem reszty instrumentów?

Przesadzonego nie. Jest pierwszoplanowym instrumentem to fakt ale wynika to z oszczędniej aranżacji, zarazem wokale wyraźnie nad nim dominują. Brak innych instrumentów (poza perkusjonaliami) wyeksponowal trochę bas,  ale w kolejnym utworze bas jest tez wyraźny ale też na swoim miejscu.

Przyjemne to dla ucha😃

[BlaBla]

Parę dni temu z netu, a dziś już "normalnie" 😉. 

[sonique]

Ta płyta ma jakiś magnes i też mam jej wydanie trzypłytowe. Nie jest to, trzeba przyznać, ani muzyka specjalnie odkrywcza ani też wybitnie zagrana czy zrealizowana - ale jej nieco komercyjna „nieziemskość”, rozmarzenie i rozmach może się niejednej osobie spodobać. Kolejne jego płyty już nie tak znane i popularne, a niesłusznie, bo też dobre. Warto więc Kamasi znać i jego poczynania śledzić. I zachęciłeś mnie do przesłuchania tej pozycji, bo rzadko mam czas aż na trzy płyty pod rząd. I będzie z CD pomimo, iż w samochodzie i spokojnie mógłbym via CarPlay. Trzeba korzystać skoro w te nieliczne już modele wciąż montują odtwarzacze…:)

[BlaBla]

7 minut temu, sonique napisał:

Ta płyta ma jakiś magnes

„nieziemskość”, rozmarzenie i rozmach 

Bardzo trafnie zrecenzowałeś, trudno to lepiej ująć. Mam jeszcze na półce Fearless Movement, też trochę długa (2 krążki - 2024)  ale dla mnie to bylo jedno z odkryć ubiegłego roku i jedna z najczęściej odtwarzanych płyt. Ponoć pracuje nad "czymś" co ma być rozpisane na 36 (a może 48 🤔)....... saksofonów 😅. No nie wiem... Facet i tak stąpa po kruchym lodzie...

[sonique]

Czasy takie, że płyty coraz dłuższe. Kiedyś trzymano się 45 minut, co poza ówczesnym ograniczeniem nośnika jako powodem głównym, było zupełnie spontanicznie trafione w ludzkie możliwości utrzymania na muzyce wzmożonego skupienia, wynoszące w przybliżeniu właśnie trzy kwadranse. Maksymalna pojemność płyty CD, czyli ponad 70 minut, w ogóle mi nie odpowiada i płyty takie już pod koniec mnie męczą lub/i nudzą. Kamasi jest przykładem człowieka, któremu nawet ta pojemność nie wystarcza i aby poczuł się spełniony jako artysta, publikuje jeszcze dłuższe wypowiedzi muzyczne, które zajmują płyt kilka. Może ja jestem z innego pokolenia, ale dzisiejsze czasy są dla mnie zbyt „przegadane” w szerokim ujęciu. Dlatego dla równowagi czytam haiku…;)

No, ale wszystko poza tym u Washingtona już się zgadza…:)

[Jarek Ch.]

13 minut temu, sonique napisał:

Czasy takie, że płyty coraz dłuższe. Kiedyś trzymano się 45 minut, co poza ówczesnym ograniczeniem nośnika jako powodem głównym, było zupełnie spontanicznie trafione w ludzkie możliwości utrzymania na muzyce wzmożonego skupienia, wynoszące w przybliżeniu właśnie trzy kwadranse. Maksymalna pojemność płyty CD, czyli ponad 70 minut, w ogóle mi nie odpowiada i płyty takie już pod koniec mnie męczą lub/i nudzą. Kamasi jest przykładem człowieka, któremu nawet ta pojemność nie wystarcza i aby poczuł się spełniony jako artysta, publikuje jeszcze dłuższe wypowiedzi muzyczne, które zajmują płyt kilka. Może ja jestem z innego pokolenia, ale dzisiejsze czasy są dla mnie zbyt „przegadane” w szerokim ujęciu. Dlatego dla równowagi czytam haiku…;)

No, ale wszystko poza tym u Washingtona już się zgadza…:)

No,  raczej facet idzie wbrew trendom. Dziś im coś krótsze tym lepsze, chodzi o skupienie i uwagę oraz jej podzielność. Tik tok itd. powoduje, że nawet w piłce nożnej rozważane są krótszy czas gry, przerwy po 15 minutach, a zamiast meczy młodzi wola oglądać skróty. W muzyce też odchodzi się od słuchania całych albumów liczą się playlisty.

[sonique]

W sztuce, a o niej rozmawiamy, długość ma znaczenie.;) Ekspozycja na nią powinna być na tyle długa, aby pozwolić na spokojną kontemplację i zrozumienie dzieła, z drugiej zaś strony tak krótka aby nie znużyć i dodatkowo pozostawić odbiorcę w stanie wciąż lekkiego głodu i nienasycenia, które to spowodują, że do dzieła wróci.