Kraft

Bardzo fajnie, że zrobiłeś taki test. Nigdy nie miałem specjalnych wątpliwości, że taki właśnie będzie wynik, ale nie miałem też twardego dowodu. Mam nadzieję, że to zakończy żywot forumowego mitu pt. "TV nie nadaje się jako źródło dźwięku".

A jak wybieram "%"? Klikam, klikam i nie widzę takiej opcji.

Przepraszam @Tom.O, ale jak uzyskać wykres THD? W REW w zakładce "Distortion" pokazuje mi się lina "Fundamental", ale mimo zaznaczenia ptaszka przy "THD" nic się dodatkowego nie pojawia. Po lewej na osi nie mam "%" .ale "dB". Co i gdzie trzeba pozmieniać?

Źle się wyraziłem. Zamiast "Ale nie ta muzyczna, ale zwykła, codzienna", powinno być "Ale nie tylko ta muzyczna, ale też zwykła, codzienna". PS Choć właściwie, to muzycznej nie sprawdzałem. Poczułem zmianę nawet bez puszczania muzyki.

Wyniosłem z salonu trochę pianek, które znajdują się w nim na co dzień i stwierdziłem, że od razu zmieniła się akustyka. Ale nie ta muzyczna, ale zwykła, codzienna. Inaczej się rozmawia. Inaczej słychać dźwięki eksploatacyjne. Zrobiło się mniej komfortowo. Może to dodatkowy argument na przekonanie żony do zrobienia adaptacji akustycznej. Adaptacja “For Successful Living”.

Pytanie, o jaką wersję Phila Wam chodzi? Zwykłą, czy remaster Audio Fidelity z 2010 r.? Podobnie z Dire Straits. Remaster z 2005? Nie wiem, co zapuścić.

Tylko, co tu jest skutkiem, a co przyczyną? Jest tak? Uważam, że mam dobry sprzęt > dobrze na nim brzmi "In the air tonight" > każdy sprzęt na którym Phil brzmi dobrze, jest dobry. Czy może tak? Na dobrym sprzęcie Phil brzmi dobrze > na moim sprzęcie dobrze brzmi "In the air tonight" > mam dobry sprzęt.

Natrafiłem na obrazoburcze stwierdzenie. Tekst pochodzi z ok. 2000 roku, a jego autorem jest znany informatyk Philip Greenspun. "Piękno rynku stereo polega na tym, że prawie wszyscy twierdzą, że są w tym ekspertami. Twój przyjaciel. Sprzedawca w salonie HiFi. Entuzjastyczni redaktorzy czasopism audio. W rzeczywistości większość ekspertów od dźwięku nie żyje. Tak, są martwi. Bell Labs sfinansował wiele interesujących prac dotyczących psychoakustyki już w latach dwudziestych, ale wszystkie te projekty zostały zakończone w latach pięćdziesiątych. Odtwarzanie dźwięku nie było już interesujące. Problem uznano za rozwiązany. Jeśli sprzęt audio jest zbudowany w Japonii, to znaczy, że został zaprojektowany przez inżynierów, którzy nie mogli dostać pracy przy projektowaniu sprzętu wideo. Jeśli jest zbudowany w Stanach Zjednoczonych, to projektowali go inżynierowie, którzy nie dostali pracy przy tworzeniu zaawansowanej elektroniki lub komputerów. Istnieje od tego kilka wyjątków, ale ogólnie jest to prawdziwe. Na przykład MIT nie oferuje zajęć na temat projektowania urządzeń audio o wysokiej wierności." Wiemy zatem, kto projektuje sprzęt audio w Japonii i USA. Otwarta pozostaje kwestia Europy i - przede wszystkim - Chin;)

Brawo Ty!. Mi się jakoś ostatnio nie chce eksperymentować. Właściwie to coraz bardziej podoba mi się krzywa domyślna DL. Przyzwyczaiłem się do takiego basu, nienachalnego, ale równego. Co do Twojej nowej krzywej, to nie wiem, czy jest potrzebne to zafalowanie między 30 i 40 Hz. Ja bym zlikwidował to podbicie przy 30 Hz i zrobił zjazd charakterystyki pod kątem ok. 45 stopni począwszy od 40 Hz. W ten sposób przy 30 Hz i tak wyjdzie Ci jeszcze głośność na poziomie średnicy, a krzywa będzie opadać dokładnie tak, jak kolumny kształtują ją naturalnie, bez korekcji (no bo ta górka przy 30 Hz to rezonans, a nie kwestia parametrów kolumn).

Mamy jeszcze różne pomysły Quadrala na bas z komory kompresyjnej. Jak mi się zdaje, chodzi w tym rozwiązaniu o uśrednienie zniekształceń generowanych przez głośniki.

Tak nie jest. Nawet zwykłe kolumny emitują dźwięk wielokierunkowo (choć im wyższe częstotliwości, tym promieniowanie do tyłu jest coraz słabsze). Z tego właśnie wynikają problemy z akustyką pomieszczeń. Dźwięk bezpośredni jest zakłócany przez odbicia od ścian fal emitowanych przez kolumny poza główną osią. Gdyby kolumny wysyłały tylko wąską wiązkę w kierunku słuchacza, to adaptacja akustyczna byłaby zbędną. Mielibyśmy idealny dźwięk, jak ze słuchawek. Ustroje akustyczne mają za zadanie pochłonąć (albo rozproszyć do bezpiecznej postaci) właśnie te fale emitowana przez kolumny poza główną osią. Tak w uproszczeniu, bo odbicia od ścian mają też pewne znaczenie w odczuciu przestrzenności dźwięku. Głównym zadaniem ustrojów akustycznych jest jednak niwelowanie odbić, a nie ich tworzenie dla "równego wypełnienia brzemienia".

Wygląda to dobrze. Może warto zrobić węzeł w punkcie przecięcia zmierzonej charakterystyki i linii oznaczającej 30 Hz i poprowadzić krzywą domową zgodnie z linią opadającej charakterystyki głośników. W ten sposób na pewno (chyba;) ich nie przeciążysz. Taką mam koncepcję i tak robię u siebie.

Wziąłem dzisiaj na warsztat trochę elektroniki (Kraftwerk "Minimum-Maximum" i Yello "Touch Yello") i muszę powiedzieć, że syntetyczne dźwięki wyjątkowo dobrze się z Bowersami zgrywają. Taka muzyka idealnie wydobywa zalety tych kolumn: przejrzystość, precyzję i przestrzenności stereofonii. Bas też jest niezły: szybki, czytelny, sprężysty i nawet zadowalająco potężny. Trzyma rytm i odpowiednio podbudowuje brzmienie. Balans tonalny wydawał mi się całkiem dobry. Nie było mowy o dominacji góry, choć nadal była ona niesamowicie wyrazista. Efekty przestrzenne i namacalność, jak dla mnie były niesamowite. Miałem wrażenie, że siedzę na krawędzi urwiska. Zaraz za stopami kończył się pokój i zaczynała muzyczna przestrzeń. Otarłem się o agorafobię;) O oderwaniu dźwięku od kolumn nawet nie wspominam, bo to co słyszałem, to coś o poziom wyżej. Znikanie kolumn w pomieszczeniu wydaje się przy tym banalne. Mimo, że nie słuchałem bardzo głośno (średnia poniżej 60 dB, w pikach poniżej 70 dB) to te małe kolumny potrafiły nasycić dźwiękiem prawie całe pomieszczenie. W kończącym płytę Yello kawałku "Takla Makan" to już właściwie było kino domowe 5,1. Prawie znajdowałem się w centrum wydarzeń (może brakował mi metr do epicentrum). I to wszystko z dwóch głośniczków stojących trzy metry ode mnie. Jak one to robią, to nie wiem, ale robią. Muszę przyznać, że jestem trochę oszołomiony. Pewnie wytrawni audiofile doświadczają takich przeżyć, co chwila, ale nie daje mi spokoju pytanie, jak to do piernika jest możliwe? Ponoć niewybitny wzmacniacz, budżetowe źródło, do tego tanie, przypadkowe, niedobierane synergicznie okablowanie i na koniec klepane masowo w Chinach głośniki za niecałe 6 tysięcy, a efekt jest tak powalający. Nie mówię, że nie można lepiej, ale naprawdę nie mogę sobie wyobrazić, co jeszcze w paru aspektach, które wcześniej wskazałem, można poprawić. Wydaje się, że prezentacja Bowersów na wspomnianych płytach, była skończona. No nic dodać nic ująć (troszkę przesadzam, ale tylko troszkę;). Chylę czoła przed ludźmi z Bowersa. Takie wrażenia, za takie pieniądze? Szacun.

Chyba jasne, choć odcień drewnianych boczków będzie pewnie znacznie chłodniejszy niż drewno Twoich mebli. PS bardzo fajne misio-pułapki basowe;)

Audio jest trochę źle nagrane, więc może nie dosłyszałem. W której minucie prelegent mówi, że nie trzeba adaptacji akustycznej?

Wiesz, mój post miał być inspiracją dla audiofilów, ale i dla producentów paneli;) Wiem, że prezentowane panele są drogie. Ale, czy nie da się zrobić podobnych tańszych w Polsce? Nie wiem. Może nie. Moim zdaniem do szerszego promowania akustyki audiofilskich pomieszczeń potrzebne są estetyczne i modne projekty wizualne paneli. Bez tego branża pozostanie w małej niszy, bez szans na rozwój.

O tym, że warto zająć się akustyką pomieszczenia odsłuchowego nie trzeba już chyba nikogo przekonywać. Często jednak pada w dyskusji, że owszem warto, ale się nie da, bo żona, teściowa, nieestetyczny wygląd itd. Czy aby na pewno. Może warto dostrzec w aranżacji akustycznej nie tyle problem estetyczny, ile szansę na uzyskanie oryginalnie i niebanalnie prezentującego się wnętrza. Trochę inspiracji pokazujących, że się da.

Najbardziej niezdecydowany co do materiałów membran zdaje się być Monitor Audio. Łapią wszystkie sroki za ogon. Np. w głośnikach serii Gold membrana ma następującą budowę: aluminiowo-magnezowa warstwa zewnętrzna (dodatkowo pokryta powłoką ceramiczną), rdzeń o strukturze plastra miodu z Nomexu oraz tylna warstwa membrany wykonana z plecionki włókien węglowych. Razem chyba cztery warstwy materiału (nie licząc kleju, który spaja to wszystko razem). I jak tu dyskutować, co lepsze - lity metal czy plastikowa plecionka.

A przykłady (skoro to nie tajemnica)? Czy aby na pewno proceder ten dotyczył PM7005? Na razie mamy jakieś zdjęcie nieznanego urządzenia (na pewno nie PM7005) i... to tyle z konkretów;).

Tak. AB.

Są membrany łatwiejsze i trudniejsze w aplikacji. Metalowe mają pod pewnymi względami większy potencjał, ale też stanowią większe wyzwanie z powodu rezonansów własnych. Trzeba umieć to opanować odpowiednim filtrowaniem i innymi sztuczkami, a to już niewielu potrafi dobrze zrobić.

Nie wiem, co jest na Twoim zdjęciu @grisza owniuk, ale na pewno nie Marantz PM7005;)

Nie jestem specjalistą w tej dziedzinie, ale wiem, że liczą się co najmniej trzy różne cechy membrany: sztywność, tłumienie i masa. Balans między tymi właściwościami zależy od tego, jakie częstotliwości ma odtwarzać dany głośnik i jaką filtrację producent chce zastosować w zwrotnicy. Nie można powiedzieć, że któraś z wymienionych cech, np. sztywność jest najważniejsza. Jeśli tak by było, to wszyscy stosowaliby membrany z grubej metalowej blachy, np. 0,5 cm;)

Musicie go przetłumaczyć na angielski. Niech ludzie z Bowersa też go sobie przeczytają, bo najwyraźniej błądzą;)

Continuum to nazwa, która w sumie nic nie znaczy. Wcześniejsze membrany Bowersa (kevlarowe) miały takie same właściwości. Też były miękkie. Plecione miękkie membrany stosują też inni producenci. Także papierowe membrany nie zawsze są bardzo sztywne. A tekstylne kopułki? Skąd ten pomysł, że sztywność jest najważniejsza